【　Palantir CEOが語るAI時代の本質　】 勝負はモデルそのものではなく、現場で使えるAIです。 この動画では、PalantirのCEOが、フロンティアAIモデルと企業のAI活用について語っています。 重要なのは、AI競争を「どのモデルが一番賢いか」だけで見ていない点です。 AIモデルの性能は急速に上がっていますが、企業や政府にとって本当に重要なのは、そのAIを実際の業務、意思決定、セキュリティ、現場運用にどう組み込むかです。 Palantirが強調しているのは、AIを単なるチャットボットとして使うのではなく、組織のデータ、業務フロー、判断プロセスに接続することです。 モデル単体では価値は限定的です。 しかし、企業の内部データや現場の意思決定に結びついた時、AIはコスト削減だけでなく、業務のスピード、精度、安全保障、競争力そのものを変える可能性があります。 これはPalantirの強みでもあります。 同社は政府、軍事、企業向けに複雑なデータを統合し、実行可能な判断につなげる分野で存在感を高めています。 AI相場を見るうえで、GPUやモデル企業だけに注目するのは不十分です。 これから重要になるのは、AIを現実の組織に実装し、成果に変えられる企業です。 Palantirはその意味で、AI時代の「実装力」を評価されている銘柄だと思います。

社畜「社長、何でウチは業績悪いの？」 社長「政府が財政ケチってるから」 社畜「昭和の頃は財政バンバン？」 社長「・・・ぐぬぬぬ」 こういう会話は日本中探してもないハズ。失われた30年は1にも2にもその責任は政府ではなく経営者にある。

フルコンで通常アウトサイドか、縦回転の胴廻しが主流ですが、近間からインサイドの胴廻しって研究したら面白いかもしれませんね🙏

【米中が「頭脳」を奪い合う時代、日本は外国人を遠ざけている――AI人材競争が映す国家の磁力】 JVL | 8.11 日経が紹介した中国Moonshot AIの楊植麟CEOの経歴は、現在の米中AI競争を象徴している。清華大学から米カーネギーメロン大学へ進み、AI研究で博士号を取得。Appleから好条件の誘いを受けながら、それを断って中国へ戻り起業した。その企業が開発した「Kimi」は、いまや米国の最先端モデルを追う存在になっている。 楊氏には米国に残る選択肢があった。それでも中国を選んだ。つまり、中国側に資金、研究基盤、巨大市場、起業機会が整い、世界級の研究者にとって「帰国する合理性」が生まれている。 米国へ移動するAI研究者・開発者も2017年から89％減少した。米中競争は「中国人材を米国が吸収する構造」から、双方が世界の人材を奪い合う段階へ入ったと見るべきだろう。 そこで日本を見ると、かなり深刻である。 経産省自身が2026年、IT・AI・半導体分野の高度外国人材を海外から獲得する事業を進めている。OECDも、人口減少下で外国人材の活用をさらに進める必要があると指摘している。 ところが政治やSNSでは外国人を一括りに問題視する言説が強まり、「外国人をどう呼び込むか」より「どう制限するか」が政治的争点になっている。 これはあまりに時代錯誤ではないか。 米国は「優秀な中国人研究者をどう引き留めるか」を議論し、中国は「海外にいる中国人研究者をどう呼び戻すか」を考えている。その横で日本だけが、国内に来てくれた外国人まで居心地の悪い社会にして自発的に流出させるなら、AI覇権どころの話ではない。 これからの国家競争では、人材は半導体工場以上に移動しやすい戦略資源である。 優秀な人間は国籍ではなく、研究環境、待遇、自由度、家族の暮らしやすさ、そして「自分が歓迎されているか」で国を選ぶ。 米中が世界最高峰の頭脳を奪い合う時代に、日本が排外感情を政治的資源として消費するなら、その代償はいずれ産業競争力として返ってくるだろう。 #AI# #人工知能# #米中競争# #中国経済# #人材獲得# #高度外国人材# #移民政策# #経済安全保障# #日本経済#

脳卒中からの回復のカギは、脳の"掃除役"にあった。 Science Signaling。免疫細胞ミクログリアがアデノシンA2A受容体を介して死細胞や髄鞘の残骸を貪食（エフェロサイトーシス）すると、白質の修復と機能回復が加速することが判明。壊れた組織を"片づける"ことが、再生の前提になる——炎症を悪者扱いするだけでは見えない視点だ。 A2A–ミクログリア経路は、脳卒中や脱髄疾患の新たな治療標的になりうる。老化・神経疾患に通じる"貪食と修復"の生物学が、また一歩前へ。※動物レベル・前臨床。 出所：Science Signaling (2026)「Adenosine 2A receptor drives microglial efferocytosis to accelerate white matter repair and functional recovery after stroke」

浜田宏一氏「日銀は4%まで利上げせよ」 無理や...ほな金利4%で死ぬ人たちを死亡順に並べてみよか。 第1波：変動金利の住宅ローン民 返済比率ギリギリでペアローン組んでタワマン買った世帯。金利4%なら月々の返済が数万〜十数万円増える。 → 5年ルール・125%ルールは支払いの先送りであって減免ではない。未払利息という時限爆弾に変わるだけ 第2波：フルローン不動産投資勢とアパートローン大家 利回り4-5%の物件を金利1%台で買った層は即逆ざや。家賃は金利に連動して上がってくれへん。 → かぼちゃの馬車が可愛く見える規模で再演 第3波：ゼロ金利で延命してきたゾンビ企業 保証協会付き融資の借換で回してる中小。金利4%は返済計画の前提そのものを破壊する。 → 30年かけて作った「潰さない社会」の請求書が一括で届く 第4波：地銀 30年債2.9%の時点で既に含み損。4%なら自己資本を直接削る。含み損＋預金流出のコンボはSVBで見た。 → 有価証券運用依存の下位地銀から順番に「試される」 第5波：日銀自身 政策金利4%なら超過準備への付利だけで年20兆円規模。保有国債の受取利息では全然足りず債務超過確定。 → ほな政府が資本注入するか。財源は国債。その国債を買い支えるのは実質日銀。自分の穴を自分で刷って埋める永久機関の完成や。 最終波：政府 普通国債1,100兆円超、毎年150兆円規模を借換で市場調達。4%が染みれば利払い費は10兆円単位で膨張。 → 防衛費2%で何年も揉めてた国が、利払いだけでその何倍も無言で持っていかれる

ABD Japonya'yı 1985'te durdurdu, Çin'i durduramıyor. 1985'te dünyanın en iyi üreticisi Japonya'ydı. En çok arabayı Japonya üretiyordu, en çok gemiyi Japonya yapıyordu, dünyanın en büyük çip şirketi de bir Japon şirketiydi. O dönem ABD 1914'ten beri ilk kez borçlu ülke oldu. Japonya ise dünyanın en büyük alacaklısıydı. Amerikalı senatörler kürsüye çıkıp Japon mallarına gümrük vergisi konmasını istiyordu. Bugün Çin neyse, o gün Japonya oydu. Sonra New York'ta bir otel odasında anlaşma yapıldı ve Japonya bir daha ayağa kalkamadı. Aynı anlaşma bugün Çin için konuşuluyor. Size neden bu kez işe yaramayacağını göstereceğim. Önce o odada ne olduğuna bakalım. 22 Eylül 1985'te Plaza Oteli'nde 5 ülkenin maliye bakanı bir araya geldi. ABD vergiyi bir tehdit olarak masaya koydu. Japonya ya parasının değerlenmesini kabul edecekti, ya da bütün mallarına gümrük vergisi konacaktı. Japonya bu anlaşmayı reddedemezdi. Savaştan sonra silahsızlandırılmıştı, anayasası ABD gözetiminde yazılmıştı ve topraklarında ABD üsleri vardı. Kabul etti. Alınan karar şuydu. Beş ülke birlikte dolar satacak, karşılığında Japon yeni ve Alman markı alacaktı. Peki bu ne demekti? Yen üç yılda iki katına çıkınca, Japonya'nın 10 bin dolara sattığı araba kağıt üzerinde 20 bin dolara çıktı. Araba aynıydı, fabrika aynıydı, işçi aynıydı. Değişen sadece paranın değeriydi. Japon şirketleri kârından vazgeçip fiyatı düşük tutmaya çalıştı, bir kısmı üretimi ABD'ye taşıdı. Yine de eskisi gibi satamadılar. İhracat düşmeye başladı ve Japonya bir karar vermek zorunda kaldı. Faizi o güne kadar görülmemiş seviyeye indirdi, şirketlerin nefes almasını sağlamaya çalıştı. Amaç üretimi yeniden canlandırmaktı. Faiz inince borçlanmak ucuzladı ve şirketler kolayca kredi bulmaya başladı. Ama ihracat zayıfken o paranın üretime gidecek yeri yoktu. Para gidebileceği yere gitti. Arsaya ve borsaya. Tokyo'da arsa fiyatları akıl almaz seviyelere çıktı. Borsa 1989'un son gününde öyle bir zirve gördü ki, o seviye 34 yıl boyunca bir daha aşılamadı. Herkes zenginleştiğini sanıyordu. Oysa ortada üretilen yeni bir şey yoktu. Sonra balon patladı. Borsa çöktü, arsaların değeri hızla eridi, bankaların elinde batık krediler kaldı. Kayıp otuz yıl denen dönem böyle başladı. Hikaye burada bitmiş gibi görünüyor. Oysa devamı şimdi başlıyor. Balon patladıktan sonra Japonya faizi bu kez sıfıra indirdi ve yaklaşık 25 yıl orada tuttu. Getiri ortadan kalkınca Japonya'da para tutmanın anlamı da kalmadı. Emekli fonları, sigorta şirketleri ve bankalar paralarını daha çok kazandıracak yerlere taşıdı. O para nereye gitti? ABD'ye. Yani ABD bu anlaşmayla Japonya'yı durdurdu, sonra 30 yıl boyunca Japonya'nın parasıyla yaşadı. Planın dehası buydu. ABD kazandı ve bunun için hiçbir bedel ödemedi. Şimdi 40 yıl sonrasına gelelim. ABD'nin karşısında yine bir üretim devi duruyor, elinde ise yine büyük bir borç var. Borç 39 trilyon dolar. Trump güçlü dolardan yana olmadığını açıkça söylüyor. Bence sebebi şu. Dolar değer kaybederse o borç da küçülür. Yani 1985'te işleyen mantık bugün yeniden masada. Fark şurada. Japonya tehdidi kabul etti, o yüzden ağır vergiye gerek kalmadı. Çin kabul etmiyor. Bu yüzden 1985'te sadece bir tehdit olan şey bugün gerçek oldu. Vergiler fiilen uygulanıyor. Yani vergi planın parçası değil, planın tutmamasının sonucudur. Peki Çin neden hayır diyebiliyor? 1985'te o anlaşma üç şey aynı anda doğru olduğu için işe yaradı. Birincisi, yenin fiyatını piyasa belirliyordu. Yuanın fiyatını Çin devleti belirliyor. İkincisi, Japonya reddedemezdi. Çin reddedebiliyor. Üçüncüsü, Japonya o parayı koyacak başka bir yer bulamıyordu. Bugün o yer var. Asıl mesele üçüncüsünde. Dünyanın büyük bankaları artık borçlanırken dolar yerine yuan seçmeye başladı. Yabancıların Çin'de yuanla borçlanması bu yıl geçen yılın neredeyse iki katına çıktı. Bunu yapanlar Deutsche Bank, Morgan Stanley ve BNP Paribas. Hiçbiri Çin'in bankası değil. Üçü de dolar sisteminin kendi kurucuları. Sebep siyaset de değil. Dolarla 10 yıllık borçlanmanın faizi %4,46, yuanla borçlanmanın faizi %1,82. Aynı borç dolarda iki buçuk kat pahalı. Mesele sadece faiz değil. ABD'nin kaybettiği daha büyük bir şey var. Dünya eskiden ABD'ye borç verirken daha az faiz isterdi. Paranızı koyabileceğiniz en güvenli yer orasıydı, bu yüzden ABD herkesten ucuza borçlanırdı. O indirim bitti. Şimdi tersi oluyor. Dünya ABD'ye borç vermek için fazladan faiz istiyor. Devletlerin rezervlerine bakın. 2001'de bu rezervlerin %72'si dolardı. Bugün %57 seviyesine kadar geriledi. Kasabadaki tek fabrika sizinse işçinin ücretini düşürebilirsiniz. Gidecek yeri yoktur, ertesi sabah yine işe gelir. Aynı sokakta ikinci bir fabrika açıldığı gün, o ücret kesintisi ilk kez sizin sorununuz olur. 1985'te Japonya için ikinci fabrika yoktu. ABD doların değerini yine düşürebilir. Bu hâlâ onun elinde. ABD, dünyanın doları tutmaya devam etmesini sağlayamaz. Bu artık onun elinde değil.

＜書評＞ 『歴史の大局を見渡す ──人類の遺産の創造とその記録』（ウィル・デュラント (著), アリエル・デュラント (著)、パンローリング） 「歴史は生物学の一部である」という前提で執筆された一冊である。 「人間」という生物に何らかの主観的なロマンを感じている方には本書の内容は厳しく感じるかもしれない。 一方、「歴史は生物学の一部である」という立場で思考する方には、本書は不要である。

円安防止の日米同盟に組み込まれる日銀　27年春にかけ金利1.5%へ ・門間氏は、1回目の利上げは9月、2回目は12月と予想 ・「円安や人工知能（AI）関連需要なども背景にした物価の上振れリスクがそう簡単に消えるとは考えにくいので…3カ月に1度ずつの利上げが必要になる」 👉政権が容認するのか、閣僚人事などが一つのカギに